Lookway's deknoi (",)('o')(",)

เป็นเรื่องสั้นๆ ที่นำมาจากหนังสือรวมเรื่องสั้นๆชื่อ พลอยเก้าสี ของคุณแก้วเก้า เห็นว่าเนื้อหาสนุกดีเลยนำมาแบ่งปันกันค่ะ ฝนตกก็แช่ง ผนแล้วงก็ด่า มนุษย์ขี้เหม็น เคี่ยวเข็ญเทวดา น้อยใจเมียเฒ่าผูกคอลาโลก เมื่อเวลา 22.30 น. วันที่ 10 มกราคม ร.ต.อ. สมชาย กำลังดี ร้อยเวร สภ.อ. หนองเสือ จ.ปทุมธานี ได้รับแจ้งว่ามีคนผูกคอตาย ที่ ต.นพรัตน์ อ.หนองเสือ จึงรุดไปที่เกิดเหตุ พบศพนายฉาบ แจ่มห้าง อายุ 72 ปี ใช้ผ้าขาวม้าผูกคอกับกิ่งมะขามใหญ่ ญาติดพี่น้องนำส่งโรงพยาบาลแต่นายฉาบเสียชีวิตเสียก่อน จากการสอบสวนนายเยื้อนสดดี วัย 70 ปี เมียผู้ตายให้ปากคำด้วยน้ำตานองหน้าว่า อยู่กินกับนายฉาบมาตั้งแต่หนุ่มสาวจนแก่ หลัง ๆ นี้ มีปากเสียกันเป็นประจำ ครั้งสุดท้ายก็ทะเลาะกันอีก ตนไล่นายฉาบออกจากบ้าน นายฉาบหายตัวไปสองวัน ไม่กลับมา ตนเป็นห่วงจึงออกมาตาม พบว่าเป็นศพไปแล้ว ตำรวจสันนิษฐานว่าน้อยใจเมียจึงผูกคอตาย แถวคลอง 14 ไม่มีชาวบ้านคนไหนเลยที่ไม่รู้ชื่อและเสียงของตาฉาบและยายเยื้อน ไม่ใช่เพราะแกเป็นคนมีชื่อเสียง หรือมีความดีเด่นเป็นพิเศษทางด้านไหน แต่เป็นเพราะเสียงของผัวเมียคู่นี้ดังไปไกลหลายร้อยเมตร ในแต่ละค่ำคืนจนทำให้ผู้คน.... แม้ว่าคนที่เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ พลอยรู้จักชื่อผัวเมียบ้านนี้กัน “เฮ้อ! โว้ย บ้านไหนโว้ย ด่ากันอยู่ได้ ตั้งแต่ค่ำยันรุ่ง คนจะนอนก็นอนไม่ได้ หนวกหูชิบ...” “จะใครซะอีกล่ะ ยายเยื้อนกะตาฉาบ ทะเลาะกันด่ากันได้ทุกวัน หนังเหนียวจังแฮะ ไม่รู้จักตายกันไปข้างนึงให้รู้แล้วรู้รอด” คำภาวนาของชาวบ้ารคงจะรวมกันได้มาก ซ้ำซากกันเข้าจนเกิดกระแสแรงกล้า ก้องไปถึงหูเทวดา รวมทั้งพลังจากคำอธิฐานพร่ำแช่งด่าของยายเยื้อนเข้าด้วย “เมื่อไหร่มึงจะตาย ๆ ไปซะให้หายรกโลก หา! ไอ้เฒ่า เกิดมามคงเคยทำอะไรมั้ยที่ทำให้คนเค้าชมมึงได้ ไม่มีซักอย่าง แก่จนป่านนี้แล้วมึงก็ยังหาดีไม่ได้ กูขอ....... เจ้าประคู้ณ กูยกมือไหว้เจ้าพ่อ เจ้าแม่ทั่วทุกสารทิศ ขอให้มาเอามึงไปลงนรกซะที กูได้นอนตาหลับ” “เออ ...เออ...มึงด่ากู มึงแช่งกู แล้วตัวมึงเกิดมามึงเคยทำอะไรให้กูมั่ง มีแต่บ่น มีแต่ด่า ทรมานทรกรรมกู....มึงนั่นแหละ ถ้ากูตายไปมึงจะเสียใจ” “โอ๊ยตาย! กูจะหัวร่อให้ฟันหักหมดปาก อย่างกูน่ะเรอะจะเสียใจ มึงตายเมื่อไหร่กูจะยี่เก มาฉลองสามวันสามคืน เฮ้อ! เบื่อเหลือทน แก่จนป่านนี้แล้วยังไม่รู้จักตาย เจ้าประคู้ณ เทวดา เจ้าป่าเจ้าเขา เจ้าพ่อ เจ้าแม่ มาลากไอ้แก่ไปซะทีเทิ้ด” เพราะเหตุที่เทวดาฟังคำอธิบายของยายเยื้อนนี่เอง ในคืนนี้ เสียงด่าแสบแก้วหูจึงสูญหายละลายไปเป็นปลิดทิ้ง มีแต่ความเงียบเหงาวังเวงครอบงำบ้านของสองตายาย ถ้าไม่นับเสียงสะอื้นแผ่วๆ ของยายเยื้อน ที่นั่งกอดเข่าอยู่ในวงล้อมของลูก ๆ หลาน ๆ เรื่องยังไม่จบค่ะ