Lookway's deknoi (",)('o')(",)

ลูกเคยอยากทำมาสารพัดอย่าง เธอหยิบจับงานด้วยความเชื่อมั่น เธอเปลี่ยนงานบ่อย แต่ภาคภูมิในสิ่งที่ทำเสมอ เธอจะวางดอกไม้ฝีมือเธอบนโต๊ะ และแม้ว่าเป็นการจัดครั้งแรก เธอก็จะเชิดหน้า และบอกว่าคือแจกันที่สวยที่สุดในโลก แต่เธอกลายเป็นอีกคนเมื่อเขียนหนังสือ ถ้าฉันถามถึงการเขียน เธอจะก้มหน้าแล้วพูดอ้อม ๆ แอ้ม ๆ คอยแต่ทำท่าอย่างกับเธอเป็นนักเขียนกระจอก ๆ เธอใช้คำว่ากิ๊กก๊อก "แม่อย่าคาดหวังมากนะคะ หนูยังเป็นนักเขียนกิ๊กก๊อกเท่านั้น" นั่นไม่เหมือนลูกสาวฉันเลย ฉันอยากให้เธอเป็นอย่างอื่น เป็นในสิ่งที่สามารถเดินเชิดหน้าอย่างทะนง ฉันปวดใจทุกครั้งยามนึกถึงลูกนั่งตัวลีบตัวงออยู่ในโลกของการเขียน ฉันไม่เคยจินตนาการถึงภาพที่กำลังเห็น ลูกนั่งตัวตรงบรรจงเขียนข้อความบนหนังสือ ก่อนส่งคืนเพื่อนของฉันด้วยสองมือ ดวงตาเธอแววาวไปด้วยน้ำ รอยยิ้มหวานฉ่ำไปทั้งหน้าลูกกำลังส่งหัวใจให้พวกเขาหรืออย่างไร เป็นส่วนหนึ่งของหนังสือ ชื่อเรื่อง มีไว้เพือซาบของ อุรุดา โควินทร์ ฉันซื้อหนังสือเล่มนี้ เมื่อประมาณเดือนตุลาคม ปีที่แล้ว หรือสองปีที่แล้วฉันไม่แน่ใจ ฉันมักจะซื้อหนังสือแล้วจะอ่านรวดเดียวจบ แล้วเมื่อเวลาผ่านไปเวลาฉันอยู่ว่าง ๆ จะจับหนังสือพวกนั้นกลับมาอ่านใหม่ บางครั้งถ้าฉันอ่านหนังสือเล่มไหนแล้วรู้สึกชอบมักจะนำเรื่องในหนังสือมาเล่าต่อให้เพือนฟัง แล้วเพื่อนมักจะยืมหนังสือของฉันไปอ่านต่อ ฉันรู้สึกดีที่เพื่อนยืมหนังสือไปอ่านต่อ รู้สึกว่าอย่างน้อย ๆ เรายังเพื่อนอ่านหนังสืออยู่ด้วย เอ่อ แล้วเวลาที่ฉันไปนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ในห้องสมุดสาธารณะทั่วไป ไม่ว่า จะเป็นมหาวิทยาลัยหรือ ห้องสมุดประชาชนต่าง ๆ ความรู้สึกมักจะต่างกันไป ในแต่ละครั้งที่เข้าไป บางครั้งฉันรู้สึกว่ามีใครบางคนจ้องมองฉันอยู่ ครั้งละนานๆ โดยที่ไม่ได้พูดอะไร แต่พอฉันเงยหน้าจากหนังสือขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ กลับไม่มีใครที่ฉันรู้สึกว่าเค้ากำลังมองฉันอยู่ อาจจะเป็นเพราะฉันระแวงไปเองก็เป็นได้ หรืออาจจะใครจ้องมองฉันอยู่จริง ๆ ก็ได้ ทำให้คิดได้ว่า จริง ๆ คนเรา น่าคุยกันมีเพื่อนร่วมโลก แลกเปลี่ยนความคิดกัน เคยมีไหม เวลานั่งในรถเมล์ รถโดยสาร แล้วนั่งจ้องตากันแล้วไม่พูดอะไรทั้งๆ ที่คนสองคนน่าจะรู้จักกัน